Den eldre Edda
6. Hárbarðsljóð — The Lay of Hárbard
Þórr fór ór Austrvegi ok kom at sundi einu. Öðrum megin sundsins var ferjukarlinn með skipit. Þórr kallaði:
1 "Hverr er sá sveinn sveina, er stendr fyr sundit handan?"
2 Ferjukarlinn kvað:
"Hverr er sá karl karla, er kallar of váginn?"
3 Þórr kvað:
"Fer þú mik um sundit, fæði ek þik á morgun;
meis hef ek á baki, verðr-a matr in betri;
át ek í hvíld, áðr ek heiman fór,
síldr ok hafra;
saðr em ek enn þess."
4 Ferjukarlinn kvað:
"Árligum verkum hrósar þú, verðinum;
veizt-at-tu fyrir görla, döpr eru þín heimkynni,
dauð, hygg ek, at þín móðir sé."
5 Þórr kvað:
"Þat segir þú nú, er hverjum þykkir
mest at vita, at mín móðir dauð sé."
6 Ferjukarlinn kvað:
"Þeygi er sem þú þrjú bú góð eigir;
berbeinn þú stendr ok hefr brautinga gervi,
þatki, at þú hafir brækr þínar."
7 Þórr kvað:
"Stýrðu hingat eikjunni, ek mun þér stöðna kenna, -
eða hverr á skipit, er þú heldr við landit?"
8 Ferjukarlinn kvað:
"Hildolfr sá heitir, er mik halda bað,
rekkr inn ráðsvinni, er býr í Ráðseyjarsundi;
bað-at hann hlennimenn flytja eða hrossaþjófa,
góða eina ok þá, er ek görva kunna;
segðu til nafns þíns, ef þú vill um sundit fara!"
9 Þórr kvað:
"Segja mun ek til nafns míns,
þótt ek sekr séak, ok til alls eðlis:
Ek em Óðins sonr, Meila bróðir,
en Magna faðir, þrúðvaldr goða,
við Þór knáttu hér dæma!
Hins vil ek nú spyrja, hvat þú heitir."
10 Ferjukarlinn kvað:
"Hárbarðr ek heiti, hylk um nafn sjaldan."
11 Þórr kvað:
"Hvat skaltu of nafn hylja, nema þú sakar eigir?"
12 Hárbarðr kvað:
"En þótt ek sakar eiga, þá mun ek forða fjörvi mínu
fyr slíkum sem þú ert, nema ek feigr sé."
13 Þórr kvað:
"Harm ljótan mér þykkir í því
at vaða um váginn til þín ok væta ögur minn;
skylda ek launa kögursveini þínum
kanginyrði, ef ek kæmumk yfir sundit."
14 Hárbarðr kvað:
"Hér mun ek standa ok þín heðan bíða;
fannt-a þú mann in harðara at Hrungni dauðan."
15 Þórr kvað:
"Hins viltu nú geta, er vit Hrungnir deildum,
sá inn stórúðgi jötunn, er ór steini var höfuðit á;
þó lét ek hann falla ok fyrir hníga.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?"
16 Hárbarðr kvað:
"Var ek með Fjölvari fimm vetr alla
í ey þeiri, er Algræn heitir;
vega vér þar knáttum ok val fella,
margs at freista, mans at kosta."
17 Þórr kvað:
"Hversu snúnuðu yðr konur yðrar?"
18 Hárbarðr kvað:
"Sparkar áttu vér konur, ef oss at spökum yrði;
horskar áttu vér konur, ef oss hollar væri;
þær ór sandi síma undu, ok ór dali djúpum
grund of grófu;
varð ek þeim einn öllum efri at ráðum;
hvílda ek hjá þeim systrum sjau,
ok hafða ek geð þeira allt ok gaman.
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?"
19 Þórr kvað:
"Ek drap Þjaza, inn þrúðmóðga jötun,
upp ek varp augum Alvalda sonar
á þann inn heiða himin;
þau eru merki mest minna verka,
þau er allir menn síðan of séa.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?"
20 Hárbarðr kvað:
"Miklar manvélar ek hafða við myrkriður,
þá er ek vélta þær frá verum;
harðan jötun ek hugða Hlébarð vera,
gaf hann mér gambantein, en ek vélta hann ór viti."
21 Þórr kvað:
"Illum huga launaðir þú þá góðar gjafar."
22 Hárbarðr kvað:
"Þat hefr eik, er af annarri skefr,
of sik er hverr í slíku.
Hvat vanntu þá meðan Þórr?"
23 Þórr kvað:
"Ek var austr ok jötna barðak
brúðir bölvísar, er til bjargs gengu;
mikil myndi ætt jötna, ef allir lifði
vætr myndi manna undir Miðgarði.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?"
24 Hárbarðr kvað:
"Var ek á Vallandi ok vígum fylgdak,
atta ek jöfrum, en aldri sættak;
Óðinn á jarla, þá er í val falla,
en Þórr á þrælakyn."
25 Þórr kvað:
"Ójafnt skipta er þú myndir með ásum liði,
ef þú ættir vilgi mikils vald."
26 Hárbarðr kvað:
"Þórr á afl ærit, en ekki hjarta;
af hræðslu ok hugbleyði þér var í hanzka troðit,
ok þóttisk-a þú þá Þórr vera;
hvárki þú þá þorðir fyr hræðslu þinni
hnjósa né físa, svá at Fjalarr heyrði."
27 Þórr kvað:
"Hárbarðr inn ragi, ek mynda þik í hel drepa,
ef ek mætta seilask um sund."
28 Hárbarðr kvað:
"Hvat skyldir um sund seilask, er sakir ro alls engar?
Hvat vanntu þá, Þórr?"
29 Þórr kvað:
"Ek var austr ok ána varðak,
þá er mik sóttu þeir Svárangs synir;
grjóti þeir mik börðu, gagni urðu þeir þó lítt fegnir,
þó urðu þeir mik fyrri friðar at biðja.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?"
30 Hárbarðr kvað:
"Ek var austr ok við einhverja dæmðak,
lék ek við ina línhvítu ok launþing háðak;
gladdak ina gullbjörtu, gamni mær unði."
31 Þórr kvað:
"Góð átt þú þér mankynni þar þá."
32 Hárbarðr kvað:
"Liðs þíns væra ek þá þurfi, Þórr, at ek helda þeiri inni línhvítu mey."
33 Þórr kvað:
"Ek munda þér þá þat veita, ef ek viðr of kæmumk."
34 Hárbarðr kvað:
"Ek mynda þér þá trúa, nema þú mik í tryggð véltir."
35 Þórr kvað:
"Emk-at ek sá hælbítr sem húðskór forn á vár."
36 Hárbarðr kvað:
"Hvat vanntu þá meðan, Þórr?"
37 Þórr kvað:
"Brúðir berserkja barðak í Hléseyju;
þær höfðu verst unnit, vélta þjóð alla."
38 Hárbarðr kvað:
"Klæki vanntu þá, Þórr, er þú á konum barðir."
39 Þórr kvað:
"Vargynjur þat váru, en varla konur, skelldu skip mitt, er ek skorðat hafðak, ægðu mér járnlurki en eltu Þjalfa.
Hvat vanntu meðan, Hárbarðr?"
40 Hárbarðr kvað:
"Ek vark í hernum, er hingat gerðisk
gnæfa gunnfana, geir at rjóða."
41 Þórr kvað:
"Þess viltu nú geta, er þú fórt oss óljúfan at bjóða."
42 Hárbarðr kvað:
"Bæta skal þér þat þá munda baugi,
sem jafnendr unnu, þeir er okkr vilja sætta."
43 Þórr kvað:
"Hvar namtu þessi in hnæfiligu orð,
er ek heyrða aldregi in hnæfiligri?"
44 Hárbarðr kvað:
"Nam ek at mönnum þeim inum aldrænum,
er búa í heimis skógum."
45 Þórr kvað:
"Þó gefr þú gott nafn dysjum, er þú kallar þær heimis skóga."
46 Hárbarðr kvað:
"Svá dæmi ek of slíkt far."
47 Þórr kvað:
"Orðkringi þín mun þér illa koma,
ef ek ræð á vág at vaða;
ulfi hæra hygg ek þik æpa munu,
ef þú hlýtr af hamri högg."
48 Hárbarðr kvað:
"Sif á hó heima, hans muntu fund vilja,
þann muntu þrek drýgja, þat er þér skyldara."
49 Þórr kvað:
"Mælir þú at munns ráði, svá at mér skyldi verst þykkja,
halr inn hugblauði, hygg ek, at þú ljúgir."
50 Hárbarðr kvað:
"Satt hygg ek mik segja;
seinn ertu at för þinni, langt myndir þú nú kominn, Þórr,
ef þú litum færir."
51 Þórr kvað:
"Hárbarðr inn ragi, heldr hefr þú nú mik dvalðan."
52 Hárbarðr kvað:
"Ása-þórs hugða ek aldregi mundu glepja féhirði farar."
53 Þórr kvað:
"Ráð mun ek þér nú ráða;
ró þú hingat bátinum, hættum hætingi,
hittu föður Magna."
54 Hárbarðr kvað:
"Farðu firr sundi, þér skal fars synja."
55 Þórr kvað:
"Vísa þú mér nú leiðina, alls þú vill mik eigi um váginn ferja."
56 Hárbarðr kvað:
Lítit er at synja, langt er at fara;
stund er til stokksins, önnur til steinsins,
haltu svá til vinstra vegsins, unz þú hittir Verland;
þar mun Fjörgyn hitta Þór, son sinn,
ok mun hon kenna hánum áttunga brautir til Óðins landa."
57 Þórr kvað:
"Mun ek taka þangat í dag?"
58 Hárbarðr kvað:
"Taka við víl ok erfiði, at upprennandi sólu, er ek get þána."
59 Þórr kvað:
"Skammt mun nú mál okkat, alls þú mér skætingu einni svarar;
launa mun ek þér farsynjun, ef vit finnumk í sinn annat."
60 Hárbarðr kvað:
"Far þú nú, þars þik hafi allan gramir."
Старшая Эдда
6. Песнь о Харбарде
Тор возвращался с востока и подошел к какому-то проливу. По ту сторону пролива был перевозчик с лодкой. Тор крикнул:
1 «Что там за парень
стоит у пролива?»
2 Тот ответил:
«Что за старик
кричит за проливом?»
3 Тор сказал:
«Переправь-ка меня!
Дам пищи на завтра:
за спиною в корзине
еда – нет вкуснее!
В путь отправляясь,
наелся я вдоволь
селедок с овсянкой
и сыт до сих пор».
4 Перевозчик сказал:
«Похвалился едой,
а жребий свой знаешь ли?
У тебя, наверно,
и матери нет».
5 Тор сказал:
«Весть такая
каждому тягостна —
горько мне слышать
о смерти матери!»
6 Перевозчик сказал:
«Едва ли тремя ты
дворами владеешь,
если ты бос
и одет как бродяга:
даже нет и штанов!»
7 Тор сказал:
«Правь-ка сюда,
я скажу, где пристать;
чей ты у берега
держишь челнок?»
8 Перевозчик сказал:
«Хильдольв челнок
мне поручил,
воин, живущий
в Радсейярсунде;
конокрадов возить
и бродяг не велел он,
но добрых людей
и людей мне известных;
назовись, и тогда
тебя повезу я».
9 Тор сказал:
«Назову свое имя,
хоть я средь врагов,
и о роде скажу:
я Одина сын,
Мейли я брат
и Магни отец;
ты с владыкой богов
беседуешь – с Тором!
Знать я хочу,
как сам ты зовешься».
10 Перевозчик сказал:
«Харбард мне имя,
скажу откровенно».
11 Тор сказал:
«А зачем бы тебе скрывать
свое имя, если ты не в распре?»
12 Харбард сказал:
«Хотя бы и в распре,
спасусь от тебя,
если мне смерти
судьба не сулит».
13 Тор сказал:
«Неохота мне вброд
брести по заливу
и ношу мочить;
не то проучил бы
тебя, сопляка,
за брань и насмешки,
на берег выйдя!»
14 Харбард сказал:
«Я здесь постою,
поджидая тебя;
храбрецов ты не видел
со смерти Хрунгнира».
15 Тор сказал:
«О том говоришь ты,
как с Хрунгниром, турсом
каменноглавым,
славно я бился,
но я поразил его
в жарком бою.
А что ты делал, Харбард?»
16 Харбард сказал:
«Сидел я у Фьёльвара
целых пять зим,
на острове том,
что Альгрён зовется;
бились мы там,
убивали врагов,
и то еще делали —
дев соблазняли».
17 Тор сказал:
«Ну и как у вас шло с ними дело?»
18 Харбард сказал:
«Милыми были,
когда покорялись,
разумными были,
верность храня;
веревку они
из песка свивали,
землю копали
в глубокой долине;
я всех был хитрей —
с семью я сестрами
ложе делил,
их любовью владел.
А что ты делал, Тор?»
19 Тор сказал:
«Я Тьяци убил,
турса могучего,
бросил глаза я
Альвальди сына
в ясное небо;
вот лучший памятник
подвигам Тора,
все видят его.
А что ты делал, Харбард?»
20 Харбард сказал:
«Соблазнял я искусно
наездниц ночных,
отнимал у мужей их;
жезл волшебства
Хлебард мне отдал,
турс храбрый, а я
рассудка лишил его».
21 Тор сказал:
«Злом отплатил ты
за добрый подарок».
22 Харбард сказал:
«Срежь ветви дубка —
другой разрастется;
всяк занят собой.
А что ты делал, Тор?»
23 Тор сказал:
«На востоке я был,
там истреблял я
злобных жен турсов,
в горы бежавших;
когда б то не сделал,
разросся бы род их
и в Мидгарде люди
жить не смогли б.
А что ты делал, Харбард?»
24 Харбард сказал:
«Я в Валланде был,
в битвах участвовал,
князей подстрекал,
не склонял их к миру;
у Одина – ярлы,
павшие в битвах,
у Тора – рабы».
25 Тор сказал:
«Неравно бы ты
людей разделил,
если властью владел бы».
26 Харбард сказал:
«У Тора сил вдоволь,
да смелости мало;
со страху ты раз
залез в рукавицу,
забыв, кто ты есть;
от страха чихать
и греметь ты не смел, —
не услышал бы Фьялар».
27 Top сказал:
«Харбард срамной!
Я убил бы тебя,
да пролив мне помеха».
28 Харбард сказал:
«Что спешишь за пролив, —
я не в распре с тобой.
А что ты делал. Тор?»
29 Тор сказал:
«На востоке я был,
поток охранял,
со мною схватились
Сваранга дети;
камни кидали,
да нечем кичиться им —
первыми стали
мира просить.
А что ты делал, Харбард?»
30 Харбард сказал:
«На востоке я был,
беседовал с девой,
с белокурой я тешился,
тайно встречаясь,
одарял ее щедро, —
она отдалась мне».
31 Тор сказал:
«То встречи изрядные».
32 Харбард сказал:
«Ты мне бы помог
сохранить эту деву».
33 Тор сказал:
«Если ведал бы чем,
помог бы охотно».
34 Харбард сказал:
«Поверил бы я,
коль не ждал бы обмана».
35 Тор сказал:
«Не кусаю я пяток,
как старая обувь».
36 Харбард сказал:
«А что ты делал, Тор?»
37 Тор сказал:
«Я жен берсерков
на Хлесей разил;
они извели
волшбою народ».
38 Харбард сказал:
«Вот дело позорное —
жен истреблять».
39 Тор сказал:
«То были волчицы,
а вовсе не жены:
разбили мой струг,
на подпорках стоявший,
грозили дубинами
и Тьяльви прогнали.
А что ты делал, Харбард?»
40 Харбард сказал:
«Был я в дружине,
спешившей сюда
стяг битвы поднять
и копье окровавить».
41 Тор сказал:
«Ты о том говоришь,
чем хотел досадить нам!»
42 Харбард сказал:
«Кольцом я готов
тебе отплатить,
если нам помириться
посредники скажут».
43 Тор сказал:
«Ты где научился
речам глумливым?
Глумливее слов
не слыхал никогда я».
44 Харбард сказал:
«Я их перенял
у древних людей
из домашних курганов».
45 Тор сказал:
«Ты ладно придумал
могильные кучи
курганами звать».
46 Харбард сказал:
«Так придумать я вправе».
47 Тор сказал:
«Отплачу я тебе
за обидные речи,
пролив переплыв:
громче волка ты будешь
выть, коль ударю
молотом мощным!»
48 Харбард сказал:
«С любовником Сив
повстречайся в доме, —
важнее тебе
свершить этот подвиг!»
49 Тор сказал:
«Изрыгаешь ты все,
что в рот тебе лезет,
чтоб мне досадить,
воин трусливый!
Сдается, что врешь ты!»
50 Харбард сказал:
«Правду я молвил,
в пути ты мешкаешь,
был бы далеко,
челн захватив мой».
51 Тор сказал:
«Харбард срамной,
задержал ты меня!»
52 Харбард сказал:
«Я не думал, что станет
Асатору помехой
в пути перевозчик».
53 Тор сказал:
«Слушай совет мой:
греби-ка сюда!
Брань прекратим,
переправь отца Магни!»
54 Харбард сказал:
«Переправы не жди,
уходи от пролива!»
55 Тор сказал:
«Как в обход мне идти,
коль везти ты не хочешь?»
56 Харбард сказал:
«Быстр был отказ мой,
твой путь будет долог:
до бревна ты дойдешь
и дальше – до камня,
влево возьми —
дойдешь ты до Верланда;
там с сыном Тором
встретится Фьёргюн,
она объяснит
путь в Одина земли,
дорогу к родне».
57 Тор сказал:
«Доберусь ли сегодня?»
58 Харбард сказал:
«На рассвете с трудом».
59 Тор сказал:
«Кратко скажу я
в ответ на глумленья:
тебе за отказ
отомщу при встрече!»
60 Харбард сказал:.
«Да возьмут тебя тролли!»